Mijn 3e hartinfarct

Na ontslag uit Roermond voelde ik me wonderwel aardig goed. Vrij snel besloot ik dan om ook weer aan de slag te gaan op mijn werk. Afgesproken werd om weer op dezelfde manier als in het begin ven het jaar te starten.

Met 2 uurtjes per week. Op woensdag 2 oktober zou ik starten maar op dinsdag 1 oktober was een werkbespreking met alle collega's gepland in de middag.

Ik had alles goed ingepland en maakte avondeten vooruit zodat ik dat na thuiskomst maar hoefde op te warmen. Terwijl ik daarmee bezig was... pijn op de borst (en zeker weer die beruchte pijn), pijn in mijn rechterarm, pijn in de kaken. Een uur voordat ik naar mijn werk zou vertrekken!! Allereerst heb ik mijn huisarts gebeld die gelijk de ambulance zou bestellen. Daarna heb ik mijn baas gebeld dat de ambulance onderweg was en dat ik vrijdag zou komen werken als het loos alarm zou zijn. Later mijn schoonzus gebeld die meeging naar het ziekenhuis. Terwijl het ambulancepersoneel binnen was, beantwoorde mijn schoonbroer de vragen vanuit de buurt.... oh neu, het hart deze keer. Ik hield het altijd spannend voor iedereen.

Ik herinner me nog dat de huisarts ook erbij kwam en dat het ambulance personeel twijfelde omdat er zoals altijd op de ECG niets te zien was. De huisarts lichtte hun dus in over mijn Non-stemi infarcten waarop geen risico genomen werd en ik opnieuw plaats mocht nemen op de brancard en de ambulance werd in gereden onder toezicht van de buurtbewoners.

Hallo allemaal daar op de Eerste Hulp, ik kom er weer aan...

Deze keer géén katheterisatie aangezien de cardiologen er absoluut eens en zeker van waren dat het zich weer omdat rot krans slagadertje zou gaan. Wel werd er contact opgenomen met het AZM in Maastricht om te overleggen of professoren daar tips hadden omdat al die hartinfarcten ook niet gezond waren. Tips waren er niet, operatief zou veel gevaarlijker zijn dus uiteindelijk toch geduldig afwachten totdat het adertje de strijd zou opgeven en afsterven.

Op donderdag mijn baas gebeld met het 'geweldige' nieuws. Hij had niet anders verwacht, ze hij.

 

Ikzelf had het er inmiddels helemaal mee gehad!  IK raakte in een stevige dip, Ik voelde me zelfs ongelooflijk zielig, ik rookte niet meer, ik lette op mijn voeding en beweging. En begreep niet waarom ik toch continu infarcten of TIA;s kreeg. Niets interesseerde me nog. Ik kwam mijn bed nauwelijks nog uit. 

En toen was het 3 november, 1 oktober was mijn laatste hartinfarct geweest en op 3 november had ik gezellig een tv avond met mijn zoon, we spraken nog wat na afloop van het programma en ineens reageerde ik niet meer op hem. Schijnt dat ik wat over mijn arm wreef maar verder reageerde ik niet meer. Natuurlijk 112 moest weer gebeld worden. Inmiddels dacht onze hele omgeving, het zal toch niet Marly weer zijn? bij het horen van de sirenes. En daar ging ik weer... Ik herinner me in de ambulance vooral gevoelens van spijt ! Ik had een hele maand mijzelf zielig vindend in bed doorgebracht. En wat als dat nu mijn laatste herinneringen zouden zijn als ik een infarct met zwaardere gevolgen zou hebben. Ik besloot op dat moment dat mij dát nóóit meer zou gebeuren.

In het ziekenhuis aangekomen nam mijn spraak toe en de andere verschijnselen namen af. TIA nummer 2 was een feit. De neuroloog sprak mij de ochtend daarna aardig maar ook streng toe. Ze zei dat ik de lat veel te hoog legde voor mezelf en ik wat minder streng voor mezelf moest zijn. Op deze manier riep ik de infarcten op mezelf af.

Dat maakte toch wel indruk op me, dus ik nam me voor daar wat beter op te letten.

------------------------------------------------------------------

Als nawoord wil ik graag nog zeggen dat ik tot op heden 10-01-2021 géén hartinfarct meer heb gehad dus het kleine rot adertje heeft de strijd gestaakt en is afgestorven, ga ik maar eens vanuit.

Wél heb ik regelmatig nog pijn op de borst maar het is niet die beruchte pijn. Ik houd mijn bloeddruk bij, let op de vetten en zouten en heb regelmatige controles. bij de POH, de cardioloog en internist vonden beiden dat het bij de POH ook gemakkelijk kon.. prima, en het scheelt mij in drukte en stress.